28. σάμαλι στο σινεμά: ανατροπή

Ο χώρος είναι πιστεύω επαρκής· ιδιαίτερα αν ψαλιδίσουμε κομμάτι τις κοφτερές αιχμές και κάποιες ζωηρές άκρες ξέρετε· αυτές τις ενοχλητικά πειστικές. Χρειάζεται και η απαραίτητη αντικατάσταση των ανθρώπων με φωτοτυπίες, οι οποίες είναι πρακτικές και αρχειοθετούνται χωρίς κόπο. Ίσως αφήσω μερικές λέξεις για την εσχάτη λέμε· ανάγκη τυχόν εθιμοτυπικής επίσκεψης εκείνων των φράσεων που έχουν την τάση να επαναλαμβάνονται ηχηρά, αυτές χρειάζονται κυρίως για να δικαιολογούμε τις μετέπειτα μακρινές μας σιωπές. Ποιος ξέρει. Οι δυσοίωνες συνέπειες των, είναι γνωστές· όταν στην β’ στροφή η ικεσία στρέφεται προς στους θεούς και επικλήσεις αρχίζουν να καλπάζουν. Όλα θα θυμίζουν έντονα

ανατροπή.

27. σάμαλι στο σινεμά: κοιτώ

Μια πλειάδα περιστάσεων θα με οδηγήσουν πρόωρα στο να διακόψω αυτό που ξεκινώ εδώ σ’ αυτές τις αράδες που· γράφονται σε κλίμα αφόρητα ασφυκτικό. Έχετε δίκιο ν’ αναρωτιέστε, αυτή μου η καταγγελία είναι ανάξια μνείας εφόσον ούτως ή άλλως αυτό εδώ το κείμενο δεν πρόκειται ποτέ να καταχωρηθεί σε κάποιο Libro d’ Oro κάποιας λογοτεχνικής γενιάς της δεκαετίας τάδε, διότι μια σύντομη περιπλάνηση σε έναν περιορισμένης εκτάσεως χώρο· οι φράσεις αναποδογυρίζουν σε αφιλόξενα μέρη μιας και φιλοδοξούν να διαπεράσουν μια ευλαβική αναφορά που θέτει εμπόδια στις όποιες μυθοποιητικές διεργασίες, τις οποίες, λόγω της πασιφανούς μου άγνοιας, αποφεύγω. Στο κενό σημείο το ταχύτερο λοιπόν· στον εντοπισμό του μαχαιριού στη καρωτίδα, εκεί μόνο θέλω να

κοιτώ.

.

26. σάμαλι στο σινεμά: αόρατος

« … . . «’’’’. .
. . .’’’ / . . . . ,
.
.
.
………………………………’’ .. .. .. … ||… ‘;;;;
.<……………………….??
.
.
……………………….…

.
.
………..||||
…………………………………………|||||………(………(…..+

(μαζί, αγκαλιά. Τηλεσκόπιο. Το περίγραμμα της πόλης. Βράδυ.
….|||
…////////
\\\\\\…..
_____________________;;;
θυμάμαι
…….\\\\\\\\\\\
//////////………
στραγάλια.

25. σάμαλι στο σινεμά: κοίτα

 

Απλές καθημερινές ιστορίες με τόνους πραϋντικούς, ιαματικούς. Απλότητα που πηγάζει από το υγιές χαμόγελο. Μια καθημερινότητα και μια μεγάλη αποκάλυψη, ένας μεγάλος ποταμός με καλόκαρδες όχθες, καλοσυνάτες πηγές συσσωρευμένων εμπειριών. Ελάτε. Τι μπορεί να κρύβει στο βάθος μια στιγμή, αυτό ν’ αναρωτιέσαι. Το τετριμμένο, ναι, από αυτό ξεπηδούν τα ωραία και το μάτι αναδεικνύει το έξοχο, το θαύμα της πολυσημίας. Μικρά πλαίσια, μικρά κείμενα που αντιστέκονται. Το κύρος της καθημερινότητας με την απροσδόκητη έλευση του μικρού, του λίγου, του ευτελές. Ελάτε. Βλέπω· να συμβαίνουν, να δίνονται. Δώσε· μια καθημερινή ιστορία· χάραξέ την σε αφήγηση. Πρόκειται για μια πολύ σοβαρή ιστορία γι’ αυτό

κοίτα.

το παιχνίδι της 123ης σελίδας

Παίρνω τη σκυτάλη από την Μάγια

…και σας «διαβάζω»:

«Ένα άλλο όνειρο του ιδίου τύπου, συχνό στους ανθρώπους του θεάτρου και του κινηματογράφου: πρέπει οπωσδήποτε, μέσα σε λίγα λεπτά, να παίξω επί σκηνής ένα ρόλο του οποίου δεν ξέρω την πρώτη λέξη. Είναι ένα όνειρο μερικές φορές πολύ μακρύ και πολύ περίπλοκο. Ανησυχώ, κοντεύω να τρελαθώ, το κοινό ανυπομονεί και σφυρίζει, πηγαίνω να βρω κάποιον, τον φροντιστή, τον διευθυντή του θεάτρου, του λέω: Μα είναι φοβερό, τι μπορώ να κάνω; Μου απαντάει ψυχρά να κοιτάξω να τα βγάλω πέρα μόνος μου, ότι η αυλαία σηκώνεται κι ότι δεν μπορούν να με περιμένουν άλλο.»

Από το βιβλίο «Η Τελευταία Πνοή» του Luis Bunuel, Εκδόσεις Οδυσσέας, 1η έκδοση 1984

Οι κανόνες του παιχνιδιού.

1. Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σε σένα.
2. Άνοιξε το βιβλίο στη σελίδα 123 (αν το βιβλίο διαθέτει λιγότερες από 123 σελίδες, άφησέ το και πήγαινε στο επόμενο κοντινότερο).
3. Βρες την πέμπτη περίοδο (=από τελεία σε τελεία, αν θυμάσαι) της σελίδας.
4. Ανάρτησε τις επόμενες τρεις περιόδους (δηλ. την έκτη, την έβδομη και την όγδοη).
5. Ζήτα από πέντε ανθρώπους να κάνουν το ίδιο.

Δίνω τη σκυτάλη στους

Zorba the Greek
Krotkaya
Dreamerland 
Momentum Mori
Infesto

12η σπίθα

ξεχνώ
ακόμη πότε η μέρα
η αφημένη πέφτει
ξεχνώ ακόμη κι αυτό
ότι ο ουρανός σχίζεται
ότι μάτια χωρίζονται
ότι το αίμα πετιέται
ότι κοιτάζει σαν να’ταν η αγάπη
εγώ, αναμένω τη μεγάλη
ψυχρή ηρεμία, και
ότι ο ορίζοντας
επιτέλους
ανάβει

Δώσε μου τη φωτιά σου
Δώσε μου.

11η σπίθα

(βουητό πόλης, θόρυβοι
δρόμου, μουσική απλή,
ονόματα, φωνές, κλάξον.)

κοιτά σφίγγοντας
τις γροθιές,
τα αντικείμενα στο τραπέζι
χάνονται· τα χέρια του
περιγράφουν τη χειρονομία
της αποφυγής, πέφτουν.
Το κεφάλι του γέρνει αργά,
πέφτει· το μέτωπο
στο τραπέζι· τα χέρια
στο μέτωπο, βρίσκεται
διπλωμένος στο τραπέζι
στη μέση του σιωπηλού
δωματίου.

10η σπίθα

Η Πόρτα ανοίγει,
πίσω της κρεμασμένο
παντελόνι χωρίς πτυχές
τιράντες απροσδιορίστου
χρώματος· φθαρμένες
δύο στριμμένες γραβάτες
καπέλο στο κρεβάτι
πρόσωπο κουρασμένο
μάτια θλιμμένα

«τι περίεργα πράματα»
μου λέτε.

«συμφωνώ μαζί σας».