πρόκειται για σταγόνα

Δεν έχω πει πολλά για πάρα πολύ καιρό. Αποταμιεύω όμως κάποιες στιγμές. Μίλησα λίγο και έγραψα λιγότερο κρατώντας σημειώσεις από στιγμές άλλων. Υπάρχουν φορές που μιλώ γι’αυτές. Τις οικειοποιούμαι.

Η κυρία στο τηλέφωνο θέλει πασχαλινά φώτα γύρω απ’ το σπίτι της, να τα βλέπει λέει. Θα πεταχτεί επίσης μέχρι το ανθοπωλείο ν’αγοράσει, να δεις πως τα είπε; Ροδόδεντρα νομίζω. Τα λέει φωναχτά στον συνομιλητή της που βρίσκεται στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής χαράζοντας ταυτόχρονα κύκλους πάνω σε ένα άσπρο χαρτάκι.

Δεν ξέρω τι ακριβώς κάνω με τις στιγμές των άλλων που συνεχώς μαζεύω, αλλά σκέφτομαι πως μια μέρα θα ανοίξω το σημειωματάριό μου και θα αποκαλυφθούν άδειες οι σελίδες. Γι’αυτό και εγώ τις διαβάζω ξανά και ξανά. Είναι βλέπετε σχεδόν αόρατες, κρυμμένες πίσω ένα λεπτό στρώμα πάγου.

Μην κάνεις τίποτε άλλο!
Θ’ αποφασίσεις; Εκείνη απάντησε ότι δεν ξέρει. Έμειναν σιωπηλοί για μερικά τετράγωνα περπατώντας. Ο άντρας της άγγιξε το μπράτσο δυο φορές. Μπήκαν σε ένα συγκρότημα γραφείων.

«Βερενίκη.»

Βρέχει, αλλά ο ήλιος είναι ακόμα ορατός σε απόσταση. Νιώθω γυμνός σε αυτήν την βροχή. Νιώθω τον ήλιο να με παρατηρεί.

«Περίμενε».

«Ο ήλιος προσπαθεί τώρα να κρυφτεί», λέει. «Κρύβεται τόσο λίγο, τον βλέπω! Υπάρχουν τόσα πράσινα. Ναι. Τόσα πολλά που, τα βλέπω μόνο αν δεν τα σκέφτομαι.»

Τα αιλουροειδή μεταναστεύουν.
Θυμάμαι τότε που η Βερενίκη πίστευε ότι το ψάρι είναι ψάρι και όχι μια αποσυνδεδεμένη γλώσσα χωρίς πτερύγια. Τώρα λέει ξέρει, και επιμένει ότι μία μέρα θα ξέρει περισσότερα.

«Τι ακριβώς κάνεις;» ρωτάει.

Tι θέλει να πει. Νομίζω ότι η σχέση μας βρίσκεται σε αδιέξοδο.

Ξέρω όμως ότι ο ήλιος κοιτά. Ένα γεωγραφικό πλάτος συναισθηματικά φορτισμένο, σε ακατάπαυστη εξέλιξη.

«Ηρέμησε»

Δεν νιώθω απολύτως τίποτα

Μερικά παρελθόντα είναι τρέχοντα.
Φτάνουμε στο μπαρ. Πιάνουμε τραπέζι, τοποθετώ το κεφάλι μου σαράντα πέντε μοίρες γωνία στο τοίχο δίπλα μας. Χρειάζομαι ουίσκι και τσιγάρο επειγόντως. Θέλω να δω τον καπνό να ψάχνει αμήχανα τον πάτο του ποτηριού, και θέλω να σου πω κάτι.

«Πες μου»

«Ο ήλιος. Εμείς. Εκείνα. Είμαστε το μάτι του θηρίου.»

Σχεδιάζω κύκλους στην πετσέτα και τα βλέφαρά μου σκορπίζονται σαν νωπά ροδοπέταλα. Η Βερενίκη τρίβει το ποτήρι της. Ο ξένος στο άλλο τραπέζι, μας παρατηρεί σημειώνοντας κάτι.

Όλα σταματούν.