των αναχωρήσεων: πνοή

Ας ακολουθήσουμε την υπόδειξη του, γιατί μιλώντας για υστεροφημία δεν μιλούσε γενικά κι αόριστα περί αθανασίας, αλλά για την τάση του να δημιουργήσει γύρω του έναν άλλο κόσμο όσο διαρκούσε η φυσική του πνοή. Μου έρχονται στο νου εκφράσεις του σοφές γεμάτες με το δημιουργικό στοιχείο της έκπληξης, αναπάντεχες, που πάντα τις συνόδευε με το «Θα μου συγχωρέσετε το παράλογο της φράσης τάδε», κι έτσι γινότανε ένα με την θαλασσινή αύρα, την αλμύρα και το Πρωί. Όταν περπατούσα λυπημένος τα πρωινά στο λιμάνι, όπου οι αποβάθρες φέρνουν πάντα μνήμες απειλητικές που αναστατώνουν λόγω του μυστηρίου των αναχωρήσεων, άφηνα τη δροσιά να μου ξεπλένει τη χλωμάδα από το πρόσωπο˙ κι άφηνα αυτό το μέρος, γεμάτο αλμύρα της ζωής που δεν έχω γευτεί, τότε αναχωρούσα. Καθώς η αυλαία όταν περάσει το πρωινό, πέφτει.

«Περί της ποιήσεως, ούτε λόγος»

Η ακούσια κίνηση του πάθους προσδίδει πνεύμα ζωής στο ρέον, στην υπερβολή. Πέρα από τη πραγματική εντύπωση, αρκεί να νιώσουμε ότι το ορατό δεν είναι μόνο ορατό.

Ένα διαμέρισμα προς ενοικίαση γύρω από τη περιοχή του θεάτρου όπου είχε κάποτε αγοράσει εφημερίδα. Έφτασε το απόγευμα μπαίνοντας στην ουρά με άλλους που ήθελαν να το δουν, προετοιμάστηκε να μείνει όρθια ώρες αν χρειαστεί. Πέρασε την περασμένη χρονιά κάνοντας δυο και τρεις δουλειές, προκειμένου να αποταμιεύσει αρκετά για ένα ολοδικό της διαμέρισμα στην περιοχή. Φορούσε ένα ζευγάρι άνετα παπούτσια. Είχε ένα βιβλίο στη τσάντα που δεν έβρισκε ποτέ το χρόνο να διαβάσει. Την προηγούμενη βραδιά, ήταν σε ένα εστιατόριο στην αντίθετη πλευρά της πόλης τρώγοντας θαλασσινά. Αυτό σκεφτόταν καθώς πρόσωπα από περαστικά λεωφορεία τραβούσαν τη προσοχή της. Σε λίγο θα άρχιζε να μετρά την πρόοδό της με το βήμα, ή μισό βήμα.