των ερωτήσεων: πνοή

Δεν έχω τίποτα εναντίον της περιέργειας, ούτε με ενοχλεί το γεγονός ότι ο κοινός νους είναι συντηρητικός. Από συνήθεια οι άνθρωποι μαζεύονται γύρω από τη σκιά μιας σοβαρής ερώτησης όπως π.χ. «γιατί έσμιξαν τα σώματά μας». Όταν απαντηθεί με δέουσα προσοχή αυτή η «σοβαρή» ερώτηση θα δούμε στον απέναντί μας να ζωγραφίζεται ένα μικρό χαμόγελο ευαρέσκειας, μια ονειροπόλα έκφραση. Από διακριτικότητα δεν θα του πείτε ότι όλα αυτά είναι σημάδια έπαρσης. Τέτοιες ερωτήσεις μας κάνουν να στρέψουμε το νου μας αλλού, να σκεφτούμε ότι είναι πιο σημαντικό να ξεκαθαρίσουμε μέσα μας μια κάποια διχογνωμία, παρά να καθησυχάσουμε το πάσχον πρόσωπο που μας έκανε την ερώτηση.

ερώτηση: ερώτημα
Δάσος. Τα βήματά της απαλά, η δροσερή γη. Έδαφος σπογγώδες, σάπια φύλλα, πευκοβελόνες, διάσπαρτα μούσκλια εδώ κι εκεί. Προχωρεί αργά ακολουθώντας αργά το μονοπάτι, η κινήσεις της όλο χάρη· γατίσιες από φύση, τα μάτια της σαρώνουν το δάσος. Το φως θαμπώνει καθώς βαίνει βαθύτερα στο άγνωστο. Ακούει την ίδια της την ανάσα στη σιωπή που την τυλίγει. Κελαηδίσματα, φτερουγίσματα, πηδηματάκια που δεν βλέπει, τα διαβάζει. Ακούει τα ανεπαίσθητα βελούδινα βήματα που προσεχτικά πλησιάζουν. Σταματά. Ακίνητη· αφουγκράζεται μη ξέροντας τι βρίσκεται πίσω της, η ανάσα της ελάχιστη. Τα μάτια ανοιχτά. Δεν τολμά να κοιτάξει πίσω, εναρμονίζει την ακοή της με τους φυσικούς ήχους γύρω της. Ακούει την μάλλον ενοχλημένη ανάσα του ζώου. Φαντάζεται τη σαλιωμένη γλώσσα του να κρέμεται ανάμεσα στ’ άγρια δόντια. Μυρωδιά ζωής και θανάτου. Εδώ. Το ζώο έξυπνο, εξετάζει αν το απειλεί η παρουσία της, προστατεύει το χώρο του. Ένα κοφτό ρουθούνισμα, μια ανάσα σαν στεναγμός και τ’ ακούει να απομακρύνεται. Γυρίζει αργά να δει τον παρατηρητή της, πολύ αργά, έφυγε σαν όνειρο. Χάθηκε στο πρωινό φως.

ερώτηση: η ερώτηση
Έδειξε γνήσιο ενδιαφέρον. Με ρώτησε για το αν αυτή η ιστορία είναι αληθινή. Την διαβεβαίωσα ότι, παρόλο που δεν πρόκειται να βρει, όσο κι αν ψάξει, αυτή την ιστορία σε κανένα βιβλίο, ήταν αληθινή. «Δεν έχεις παρά να ψαλιδίσεις λίγο τις εκθαμβωτικές εικόνες του Θεού και του Παραδείσου, εκεί ψηλά»

ερώτηση: συνέχεια
Μα γιατί να συνεχίσουμε. Γιατί ν΄αφήσουμε αυτές τις ευδαίμονες στιγμές της, τώρα που βλέμμα της βρίσκεται στο φοινικόδεντρο της παραλίας, να βυθιστούν σε μια λίμνη γεμάτη σύννεφα αναμνήσεων. Μία μέρα το πορτρέτο της, ζωγραφισμένο σε ύφος ζωντανό, θα κρέμεται σε αυτόν ακριβώς τον τοίχο πίσω της. Εκεί όπου συνήθως κάθεται και κοιτά τον εαυτό της να προχωρά προς το πέλαγος. Να χάνεται.

©roidis 2006