Τα παιδιά τα είχαμε γνωρίσει εκεί στις τραμπολίνες. Αν δεν θυμάσαι σου λέω ότι ο χώρος των τραμπολίνων συνόρευε με εκείνη την πρόχειρη εξέδρα. Τα βράδια μετά το δείπνο όποιος ήθελε ανέβαινε και τραγουδούσε. Εμείς ανάβαμε φωτιές στις όχθες του Vaal. Κοιτάγαμε πέρα από τους θάμνους, πίσω από τις καμπίνες, την λατρεία του ήλιου, τα κορμάκια μαυρισμένα, γυαλιστερά. Εκείνη η όμορφη η μελαχρινή στη ξαπλώστρα κι εκείνος ο ψηλός. ο ξανθός που περίμενε το βλέμμα της, πρόκειται σαν τη στρατηγική ανοιχτού αφηγηματικού κειμένου, μια επίκληση που περιμένει επαλήθευση. Μια ρομαντική ανοιχτοσύνη. Ψίθυροι που διαστέλλονται και την επομένη συστέλλονται για την περιχαράκωση του θέματος του

pique-nique

Leave a Reply