4. σάμαλι στο σινεμά: το άδειο δωμάτιο
Ιανουαρίου 22, 2007
Το τραπέζι ήταν γεμάτο τασάκια, 2 ποτήρια και ένα μπουκάλι ουίσκι. Έπιπλα δεν υπήρχαν, πουλήθηκαν σε πλειστηριασμό. Από το παράθυρο η πόλη φαινόταν με ελάχιστη σαφήνεια. Η ανάσα της μελαγχολίας έδινε στο χρόνο ευκαιρία να ξεδιπλώσει τις αδιαμφισβήτητες αρετές του αφήνοντας την περίτεχνη κλεψύδρα του ν’ αδειάζει. Σιωπή. Η σιωπή διάλεξε τη πιο δημιουργική της μελαγχολία οδηγώντας με ποιητική βουβή ροή μια Φράση. Η σκιά που επόπτευε με λυτρωτική υπεροψία το σκηνικό εξέλαβε τη μελαγχολία του δωματίου όπως ακριβώς την είχε εκφράσει ένας γνωστός μεγάλος ποιητής. Η Φράση σκεφτόταν έναν χώρο πιο ελεύθερο, ένα μέρος όπου θα ήταν χιλιάδες φορές καλύτερα να ζει· ένα κήπο ευδαιμονίας και ηδονής, γιατί όταν ζεις μπορείς και να σκέφτεσαι ότι βρίσκεσαι, ας πούμε σε ένα
άδειο δωμάτιο.
Ιανουαρίου 22, 2007 at 2:44 μμ
πολύ αισθησιακό κείμενο! σκοτεινό και ατέρμονο. υπέροχη γραφή…
Ιανουαρίου 22, 2007 at 9:06 μμ
πολυ μου αρεσι αυτη η σειρα
Ιανουαρίου 22, 2007 at 9:47 μμ
*αρεσει
και κάτι τόνοι που λείπουν
Ιανουαρίου 23, 2007 at 11:10 μμ
Σε ένα άδειο δωμάτιο γεμάτο σιωπή
Σιωπή
όχι κύριε Ρο-ΚΑΝΕΝΑΣ ΤΟΠΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΤΟ ΒΑΤΕΡΛΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ ΣΑΣ.
Η σιωπή είναι η πιο τέλεια έκφραση της περιφρόνησης
Ιανουαρίου 25, 2007 at 9:05 πμ
Εκκωφαντική η σιωπή που ντύνει το σκηνικό σου.
Ποιητικός ο λόγος σου!
Ιανουαρίου 25, 2007 at 9:08 πμ
..Μες το κλειστό δωμάτιο υπάρχουν όλα
αν έχεις μάτια να τα δεις
αν έχεις χέρια να τα αγγίξεις
Μπορείς να βρεις κλειδί να ξεκλειδώσεις τη σιωπή τους
Αρκεί να πας αρκεί να πας
ολάνοιχτος γυρεύοντας τα, γυρεύοντας τα..
φαντάζομαι πως ισχύει και για το άδειο δωμάτιο αυτό
Ιανουαρίου 25, 2007 at 1:40 μμ
κολακεύετε τολμηροί μου έναν κολασμένο κι ένας κολασμένος ξέρει ότι ένα δωμάτιο ποτέ δεν είναι άδειο, ποτέ δεν σιωπά, το τι λέει ο αφηγητής-βιογράφος μου είναι μια υπόθεση που συνιστά ψυχογραφική μελέτη.
σας ευχαριστώ πάντως.
Ιανουαρίου 26, 2007 at 1:44 μμ
Αγαπητέ κύριε Ρο,
με κάτι τέτοια θυμάμαι γιατί λατρεύω τη γραφή.
Ιανουαρίου 26, 2007 at 1:51 μμ
μα κι εσείς κολασμένη αγαπητή σόρρυ-γκερλ;
σας είμαι ευγνώμων!
Ιανουαρίου 26, 2007 at 2:07 μμ
τις στροφές που ανακαλύπτω στα κείμενά σας , τις αισθάνομαι “σωματικά” και σήμερα γυρίζετε ξανά στο ίδιο μέρος – πίστεψα.
Ιανουαρίου 26, 2007 at 6:24 μμ
Ένα άδειο δωμάτιο είναι όλη μας η σκέψη, όλη μας η κουλτούρα. Δυστυχώς φωνές προόδου, κραυγές εναγώνιας καλλιτεχνικής αναζήτησης δεν εισακούονται από τις αντηχήσεις στο άδειο δωμάτιο. Μάταιος κόπος μοιάζει, μα με όλο μου το είναι, όλο του αίμα, όλη μου τη σκέψη συστάσσομαι στις κραυγές όλων.
Ιανουαρίου 27, 2007 at 2:18 πμ
Το άδειο δωμάτιο είναι γεμάτο.
Το γεμάτο δωμάτιο είναι άδειο.