6. σάμαλι στο σινεμά: μέτρο

 

Ξέρω κι εγώ να ανανεώνω μ’ ένα καινούργιο βλέμμα εκείνες τις λευκές σελίδες με τις γραμμές που χαράχτηκαν για να κοσμηθούν. Υπάρχει κι ένα ύφασμα γεμάτο σημάδια σκουριάς, που παρασύρει σε στροφές με ρίμα παλαιότερων ρυθμών και η ψυχή τρέμει ν’ αντικρίσει εκείνο που βρίσκεται πάντα πίσω μας σαν σύνοψη παραλογισμού εκείνων των εποχών. Α, πως θέλω να αποτυπώνω παθήματα, απατεωνιές και συμπλοκές. Να τις βλέπω αναπαυόμενος ηδονικά σε εκείνη την αιώρα που πάντα ονειρευόμουν, έτσι καθώς θα είμαι ιδρωμένος μ’ένα πολύχρωμο ποτήρι στο χέρι. Ν’ αποτυπώνω, ν’ αποτυπώνω˙ και εσύ στο βάθος να με παρατηρείς˙ περιμένοντάς με να πατήσω το πρώτο σκαλί που βρίσκεται πάντα πίσω από την πόρτα˙ δίπλα σ’ εκείνη τη γυναίκα του διαδρόμου που βρέθηκε εκεί μόνη, γυμνή σαν άσπιλη οθόνη

μερικών εκατοστών.