8. σάμαλι στο σινεμά: volo, non valeo
Φεβρουαρίου 10, 2007
Η φλόγα τρεμοπαίζει. Το βλέμμα κόβει τη ζωή σε φέτες αφήνοντας γι’ αργότερα έναν πρόλογο που θα χωρίσει σε μικρά βιωματικά αποσπάσματα. Η πνοή ξέρει, δεν είναι δυνατόν αυτά να τοποθετηθούν έτσι στο χαρτί γιατί θα θυμίζουν τις αυταπάτες εκείνες με τις καταλυτικές διαβρώσεις. Θέλει δόμηση παραδοσιακά τακτοποιημένη σε περιστατικά. Θέλει τροχιές κλασικές και αφήγηση σε τρίτο πρόσωπο, έστω σε πρώτο. Θέλει σύνολο οικείο με αλληλοφωτιζόμενα μέρη. Θέλει όλα συνειδητά να γίνονται, να συμβαίνουν, να σβήνουν και να παραλείπονται. Επιθυμεί πρόσωπα, χώρους και τόπους, άδεια δωμάτια, πράξεις και απραξίες, κυρίως αυτές. Όλα αβέβαια πιστά σε μια αμφιλεγόμενη γλώσσα
που τρεμοσβήνει.
Φεβρουαρίου 10, 2007 at 9:30 πμ
οι “καταλυτικές διαβρώσεις” ενίοτε
μας σώζουν τη ζωή –
όμως.
Φεβρουαρίου 10, 2007 at 9:50 μμ
Η φλόγα που φωτίζει τη ζωή μας και ιδέες σαν φωτιά έρχονται να διαβρώσουν το είναι μας. Δε χρειάζονται πρόλογοι, μα αλήθειες και συναισθήματα που θα αποτυπωθούν στο χαρτί.
Φεβρουαρίου 11, 2007 at 2:57 μμ
Όσα ξέρει η “πνοή”,δομημένα, απογυμνώνουν από
τις αυταπάτες…Γι αυτό άλλωστε δεν τα βάζουμε
στην τροχιά των λέξεων;
Φεβρουαρίου 12, 2007 at 6:49 πμ
@και στους τρεις σας,
Σας ευχαριστώ και δεν μου είναι εύκολο να απαντήσω…Το κείμενο, ενώ φαινομενικά βρίθει ας πούμε με λογική, αυτή δεν μπορώ να την εξηγήσω τώρα, γιατί την ώρα που γραφόταν, δεν λειτουργούσα με λογική, αλλά ίσως ΚΑΙ με αυτήν. Μ’ενδιαφέρει ο εσωτερικός ρυθμός του κειμένου και η ατμόσφαιρά του.
Φεβρουαρίου 12, 2007 at 4:11 μμ
Σήμερα διάβασα με μια κάποια περισσότερη άνεση χρόνου όλη τη σειρά…
Μου αρέσει πολύ, έχει ένα τρόπο γοητευτικό στο να ανάγει τις στιγμιαίες εντυπώσεις σε κάτι καθολικό, σε ένα είδος αφαίρεσης όπου η εικόνα ενός κόσμου αναδύεται περισσότερο σαφής χωρίς να χάνει τίποτε από το μυστήριό της…
Φεβρουαρίου 12, 2007 at 4:51 μμ
Την ώρα που η φλόγα τρεμοσβήνει, όσο να πάρεις μια ανάσα πες -και λιγότερο ακόμα-, την ίδια ώρα ανταριάζει η φωτιά.
Καψαλισμένη η απραξία μας.
Κυρίως αυτή.
Φεβρουαρίου 13, 2007 at 3:21 μμ
Αν ισχυριστώ ότι κατάλαβα τι ακριβώς εννοείς, θα είναι ψέματα. Αν πω ότι με συνεπήρε, θα είναι είναι αλήθεια. Το γιατί δεν το ξέρω. Ίσως είναι αυτό που είπες παραπάνω στο σχόλιο. Η ατμόσφαιρα…
Φεβρουαρίου 13, 2007 at 3:33 μμ
Καπετάνισσα,
σ’ ευχαριστώ, μάλλον αυτό που λες. ξέρω ‘γω…:)
.
Τίποτα,
και οι αφηγητές μερικές φορές δεν ξέρουν ακριβώς. Ξέρουν περίπου. Σ’ ευχαριστώ πολύ!