10. σάμαλι στο σινεμά: χρόνος
Φεβρουαρίου 21, 2007

Κάποτε ήρθαν οι σκιές από το βάθος του καθρέφτη και σκόρπισαν τους ήχους. Πολύ καλά έπραξαν· ο χρόνος είχε αρχίσει να μην κυλά πολύχρωμα όπως το συνηθίζει, τουλάχιστον μπροστά μου· το κατάλαβα βλέποντας το σαστισμένο ρολόι δίπλα στο θλιβερό κομοδίνο, ένιωσα μια βλοσυρότητα να απειλεί τη δροσιά του πρωινού γιατί, τουλάχιστον όσο καιρό εγώ χρησιμοποιώ την αυγή για προσωπικούς ιδιοτελείς λόγους, το πρωινό ερχόταν πάντα στην ώρα του. Ξέρετε, η αυγή με βοηθά να διατηρώ αναλλοίωτο το αιώνιο έθιμο της εισόδου στο θεατρικό δρώμενο της ζωής· θα μου ήταν δυσάρεστο να κοντοστέκομαι αμήχανος παρακολουθώντας τη βοή του πλήθους αμέτοχος. Έτσι λοιπόν πήρα όλα τα απαραίτητα μέτρα ώστε η ιεροτελεστία να ξαναβρεί τον ρυθμό και το
μεγαλείο της
.


Φεβρουαρίου 21, 2007 at 9:15 πμ
ρο, ρο, με εκπλήσσετε ευχάριστα.
τόσο καιρό να επισκέπτομαι μόνο τον…”άλλο” του “άλλου”…
Φεβρουαρίου 21, 2007 at 1:38 μμ
παραξενα ομορφο…
και με αγαπημενο μου θεμα…
τον χρονο…
Φεβρουαρίου 21, 2007 at 4:09 μμ
και τώρα;
είναι όλα πιό καλά;