2η σπίθα
Μαρτίου 3, 2007
Να αναβάλετε την
κρίση σας
γιατί η ακριβής ημερομηνία
δεν έχει καμία σημασία,
η τελευταία μου πνοή θα μου
προσφέρει ελπίζω αυτό
που μου στέρησε η πολύτιμη μνήμη.
Σαν δότης κάποτε είχα κάνει λάθος,
δεν έπρεπε να είχα προσφέρει, γιατί ως
γνωστόν ο δότης είναι
αυτός που χάνει τη μνήμη του.
Κανείς άλλος.
Μαρτίου 3, 2007 at 5:56 μμ
Είναι φορές
που μας βρίσκουμε αλλού
αυτούσιους σχεδόν
σε μιαν άλλη ηλικία
σ` ένα άλλο δωμάτιο
με τις γραφές και τ` ανήσυχα δάχτυλα
Κι έτσι ωραία που κατανοούμε τις λέξεις
κάποτε θα πούμε
ήταν κοινό το δωμάτιο
κι οι ξύστρες των μολυβιών
Χίλιοι γράφανε πίσω και μπροστά από μας
σφιγμένα χείλια η πορεία της γραφής
κι ύστερα χαμόγελο και βαθιά ανάσα
Ρολόι τέσσερις τα χαράματα
κι η τελευταία στάχτη του τσιγάρου
Σε τίναξα από πάνω μου φωτιά
δίχως και σίγουρος να `μαι
* Σπάνια,Ρ, ανακλά απάνω μου
ορμή για αυτόματη έκφραση.
Εσύ που Γράφεις θα το ξέρεις
τι `ν` αυτό το φως της ανάληψης
Να `σαι καλά
Μαρτίου 7, 2007 at 1:03 πμ
η κρίση απουσιάζει – εκστατικά σας διαβάζω – θα το ξέρετε άλλωστε…