4η σπίθα
Μαρτίου 5, 2007
Ναι. Η αλήθεια είναι ότι με παιδεύει,
δεν υπάρχει αμφιβολία ότι
η ζωή μου υπήρξε άχρωμη
και παράξενη, έχω αδυναμία στην
καθαρή προφορά των λέξεων
ακόμα και στο ελαφρότερο
άγγιγμα κούρασης,
Μην με ρωτάτε περισσότερα.
Ξόδεψα ότι
απέμεινε από τη νύχτα.
Μαρτίου 5, 2007 at 10:12 πμ
Δύσκολο άγγιγμα της κούρασης. Η νύχτα μεγάλη μα και τόσο μικρή όταν την τελειώσουμε.
Μαρτίου 5, 2007 at 9:32 μμ
Αυτό ακριβώς το παράξενο χρώμα της κούρασης είναι που μας θέλγει.
Μαρτίου 6, 2007 at 10:06 πμ
“καθαρη προφορα των λεξεων”…
ειναι οντως αδυναμια!
ειναι!
Μαρτίου 6, 2007 at 2:38 μμ
Παρακολουθώ τις σπίθες και ακουω ένα προς ενα τα τσαφ τους. Δεν ξέρω αν θα υπάρξει συνεχεια, ξέρω ότι θα ήθελα όλες μαζι να παρουν φωτια και να φεγγοβολήσει η άνοιξη εκει που εισαι.
Καλο απογευμα
Μαρτίου 7, 2007 at 12:57 πμ
πως να ρωτούσα;
Μαρτίου 7, 2007 at 11:10 μμ
δείμο, όλα με τον Χρόνο έτσι είναι.
.
λέον, ναι ακριβώς η έλξη της δοκιμασίας, ίσως.
.
Βασιλική μου, ξέρω ‘γω, τι να πω. έτσι μου βγήκε.
.
Σπείρα, σ’ ευχαριστώ, με κολακεύεις.
.
Λένα μου, τι ακριβώς, όταν δεν ξέρουμε, τι να ρωτήσουμε.
Μαρτίου 7, 2007 at 11:25 μμ
Χωράφι μεγάλο η ζωή…και ένα δαδί που καίει μας δείχνει πως υπάρχει!!!
“kk”
Kαλώς σε βρήκα…(μαγεμένη)!!!!
Μαρτίου 9, 2007 at 12:51 πμ
Μυρίζουνε φωτιά τα λόγια σου.
Τόσο, που μου θυμίζουν πως μπορεί
και κάποτε ν’ αγαπούσα.
Μαρτίου 9, 2007 at 6:57 πμ
@kirki, σ’ευχαριστώ πολύ!
@Καπετάνισσα, πάντα έχεις έναν καλό λόγο!