6η σπίθα

Kι εκείνο το
μελαγχολικό επίμονο ενός
μακρινού απογεύματος που
μας μεταμορφώνει σε
νεανικά θροΐσματα.
Δεν μιλώ για την
ώχρα του ονείρου αλλά
γι’ αυτά που
κυοφορούν.
Τις τόσες αναλαμπές.

Δεν μιλάς, ε;