12. σάμαλι στο σινεμά: απλότητα
Μαρτίου 17, 2007
Εύκολο το’χεις να ξεγλιστράς από μια αναπαράσταση όπου αντίθετα παντρεύονται, όταν ζωή, τέχνη, θάνατος γίνονται έννοιες ταυτόσημες; Όχι, γιατί όταν ένα πολύχρωμο ύφασμα ακολουθεί σκιές σ΄ένα άγνωστο σπίτι, όλα ξεμένουν από ερμηνείες, όταν η μετάθεση του βλέμματος φτάνει στη πράξη και η γλώσσα άγρια κι ανελέητη σ’ έχει απογυμνώσει, το βλέμμα επιστρέφει στη φράση. Μένουν οι ελάχιστοι. Ετοιμάζουν το έδαφος να ρίξουν το κλειδί στ’ απέραντο Απλό βουβό τοπίο, και το χώρισμα στο πλήθος θα μένει μετέωρο και ηδονικό. Μην αρνηθείς ένα φως
που εκπέμπει.
Μαρτίου 17, 2007 at 6:16 μμ
Λοιπόν, αυτό το κείμενο το χρειαζόμουν· ίσως επειδή λέει πράγματα που σκέφτομαι τον τελευταίο καιρό (αν και σε διαφορετικό πιθανώς πλαίσιο) αλλά… Αλλά, όπως λες κι εσύ, “η γλώσσα άγρια ανελέητη” – αυτό. Και καμιά φορά το φως σου το αρνούνται.
Χαιρετώ
Μαρτίου 17, 2007 at 10:00 μμ
Τις καλησπέρες μου.
Άψογο το ποστ για τον Αλεξάνδρου.
Βολκώφ
Μαρτίου 17, 2007 at 10:30 μμ
Μένουν οι ελάχιστοι, εκείνοι που ακούν, εκείνοι που νιώθουν. Είναι ο κόσμος την ποίησης, της μύησης.
Βαρύ, αλλά με τόσο ωραία γλώσσα που το απόλαυσα.
Μαρτίου 18, 2007 at 10:23 μμ
Τί να πω! Πλέον, προτιμώ όταν διαβάζω αυτό το μπλογκ σου, να πίνω ένα ποτήρι κρασί και να βυθίζομαι. Αυτό το κείμενο όμως μ’έκανε να αναφωνήσω “Είναι μεγάλη τύχη για τους χρήστες του ίντερνετ να πέφτουν πάνω σε τέτοια διαμάντια!”
Τώρα θα σωπάσω για 7 χρόνια.
Μαρτίου 18, 2007 at 11:15 μμ
“Μην αρνηθείς ένα φως
που εκπέμπει.”
Μια αχτίδα φωτός γεμάτη ζωή.
Μαρτίου 20, 2007 at 8:30 μμ
ποτέ.
Μαρτίου 22, 2007 at 11:12 μμ
Λίτσα μου ευχαριστώ.
.
Θεοδόση, χαίρε κι από μένα.
.
δείμε, βαρύ ήταν;…μπορεί νά’χεις δίκιο.
.
Μάγια, μου προσέφερες ένα από τα καλύτερα κομπλιμέντα γιατί αγαπώ υπερβολικά το καλό κρασί.
.
George, είναι καλό να βλέπεις την αισιόδοξη πλευρά.
.
Λένα, και καλά κάνεις. μην το αρνείσαι ποτέ!