13. σάμαλι στο σινεμά: πτώση
Μαρτίου 19, 2007

Ε, ναι. Εδώ που ήρθαμε. Μια πόρτα δείχνει ότι δεν λύνονται όλα τόσο απλά όταν νιώθεις σαν χαμένος ένοικος μέσα σ’ ένα πηχτό και μονοκόμματο σκοτάδι. Πες ότι ανακαλύπτεις έναν διακόπτη και γεμίζει το σπίτι φως. Να λοιπόν· ένας χαμένος ένοικος σε άγνωστο σπίτι γιατί μια στέγη δεν πιέζει ήρωες προς καμία κατεύθυνση, μόνο ζητήματα πλοκής εξυπηρετεί· σκηνές απροσδόκητων εμφανίσεων κι αποδεικνύεται το φως ένα ακόμα πυροτέχνημα που οι λάμψεις του κρύβονται πίσω από μια μάσκα, όπως τα είδη που μπαίνουν σε αράδες περιμένοντας να ειπωθούν τ’ ανείπωτα. Δεν λύνονται όλα τόσο απλά. Όχι. Όλα αφήνουν σε μας την μαρτυρία των περιπτώσεων
και των πτώσεων.


Μαρτίου 19, 2007 at 8:20 μμ
Πτώσεις όπως φως;
Μαρτίου 20, 2007 at 8:29 μμ
μεγάλο το βάρος.
Απριλίου 21, 2007 at 7:08 πμ
Τα ανείπωτα είναι κάποιες φορές που είναι καλό να μην εκφράζονται. Εκεί έχω καταλήξει.
Στείλε μου ένα μαιλ, θέλω να σου στείλω μιά πρόσκληση.
ellinida1@gmail.com