14. σάμαλι στο σινεμά: υπήρξαν
Μαρτίου 21, 2007
Δεν δίνουν πάντα οι μαρτυρίες το επίπεδο που αναζητούμε, ούτε σαλπίζουν έντονα το θρίαμβο. Απομένει να ομολογήσουμε μόνο προθέσεις όχι έκπληξη για την τραχύτητα των γεγονότων γιατί θα μείνει μετέωρος ο αρχικός μας λόγος. Ξεχάστε τη θέση που δίνει αξία γιατί μια μεσοχείμωνη άνοιξη δεν είναι παρά μια αντανάκλαση σ’ έναν υγρό καθρέφτη. Αν ερχόσουν νύχτα συντετριμμένος, μη γνωρίζοντας γιατί, έχει καλώς· αλλά το πρωί, στο πρώτο σου βλέμμα απ’ το παράθυρο αν δεις ρούχα απλωμένα, αγνόησέ τα. Κοίτα ολόκληρη την αυλή, σκέψου παιδιά που κάνουν επίθεση σε τοίχους, κοίτα τους μοναχικούς πως στέκονται και παρατηρούν πίσω από τις γρίλιες. Δες ανθρώπους κάτω απ’ το χώμα. Κάποτε αυτοί
υπήρξαν χαρούμενοι
Μαρτίου 21, 2007 at 10:55 πμ
Ελα ρε φιλε…
Καταπληκτικο ποστ.
ζερο.
Μαρτίου 21, 2007 at 12:40 μμ
Διαβάζοντας το μου ήρθε στο νου τιτλος μυθιστορήματος παλιου:”Τότες που ζούσαμε”.
Την καλημέρα μου
Μαρτίου 21, 2007 at 11:05 μμ
…κι αυτοί που στα παγκάκια κοιμούνται,κάποτε υπήρξαν αγαπημένα μωρά μιας μάνας!
Αγαπητέ Κύριε,κάθε που σας διαβάζω νοιώθω πως κέρδισα κάτι!
Την ΚαληΣπέρα μου!
Μαρτίου 22, 2007 at 9:45 μμ
Μοναδικό… Όλοι γνωρίζουν κάποτε την ευτυχία. Τόσο αισιόδοξο στο βάθος του.
Μαρτίου 22, 2007 at 11:07 μμ
zero, ευχαριστώ.
.
σπείρα, χάρηκα που κατάφερε να σ’ αγγίξει, κάπως.
.
Κίρκη, μην με κολακεύεις, θα συνηθίσω…:)
.
Δείμε, ευχαριστώ φίλε.