15. σάμαλι στο σινεμά: είσοδος
Μαρτίου 23, 2007
Μια κραυγή. Όχι ενός κότσυφα, αλλά μιας γραφικής απεικόνισης. Αίμα και μελάνι ταιριάζουν στην οσμή και στη κραυγή. Τέτοια είναι και η συνάντηση ενός ξένου σε άγνωστο σπίτι γεμάτο ατέλειωτα τρένα και πόλεις και πλήθος ανθρώπων που θα του αλλάξουν τη ζωή· συνταξιδιώτες αχώριστοι και ξένοι συγχρόνως· ένας μικρόκοσμος σχέσεων και αποκρυπτογραφήσεων. Ένα διστακτικό μεγάλο βήμα με ενοχές, τρέλα και τιμητικούς απόηχους έως ότου οι λέξεις πάρουν το σχήμα του νου. Όλα αφομοιωμένα στη σκηνή· παρέα με διδαχές των παλιών. Όλα για τον ελάχιστο σεβασμό στο εισιτήριο που κάποιοι έχασαν και που άλλοι
ακόμα κρατούν.
Μαρτίου 23, 2007 at 8:38 μμ
Ένας μικρόκοσμος που επηρεάζει το Εϊναι μας, ένας τόσο μικρό κόσμος γνωστών κι αγνώστων που αλλάζει τον εαυτό μας. Μια κραυγή είναι η ζωή μας. Μια κραυγή ελευθερίας (άσχετο βλέπω το σχόλιο, αλλά έτσι μου βγήκε).
Μαρτίου 24, 2007 at 9:51 πμ
Είχα καιρό να επισκεφθώ αυτό σου το μπλογκ.
Με μάγεψες.
Μαρτίου 24, 2007 at 11:36 πμ
“…όλα για τον ελάχιστο σεβασμό στο εισιτήριο που κάποιοι έχασαν και που άλλοι ακόμη κρατούν..”
Τον πλήρη σεβασμό μου, καταθέτω.
Μαρτίου 24, 2007 at 3:03 μμ
Βουταω ευτυχισμενη σ αυτην την θαλασσα απο λεξεις , ηχους και χρωματα .
Απο εικονες και κινηση
Απο ζωη .
Ιωαννα