20. σάμαλι στο σινεμά: έργο
Ιουνίου 20, 2007
Αναφέρονται σε ρεύματα σαφή κι αναγνωρισμένα· αυτά που αιωνίως μνημονεύουμε γιατί οι αλλαγές συντελούνται στο νέο κι επισημαίνονται με βρόντο. «Οι περιστάσεις» λένε. Αχ αυτές οι περιστάσεις που καθορίζουν επιτυχίες κι αποτυχίες ιδιαίτερα οι περιστάσεις που μεταμορφώνουν ασήμαντα ρυάκια σε ρεύματα, χειμάρρους και άλλα ηχηρά, κι εκείνοι οι νέοι που γεννιούνται μετά από το Τραγικό αψηφώντας τα ισχύοντα σπάζουν φράγματα, φόρμες· κι έρχεται η οριστική αποδέσμευση. Άλλοι έχουν χωθεί στη καταναλωτική μπανιέρα εκστασιασμένοι από συχνές προσεγγίσεις νέων απόψεων κι απολαύσεων που διαφαίνονται τώρα καθαρά, ενώ άλλοι αφήνουν το εγώ να χαθεί, να τεμαχιστεί στο έργο, μέσα στις λέξεις, στις
εικόνες.
.
Ιουνίου 20, 2007 at 9:41 μμ
…το εγώ να τεμαχιστεί…να χαθεί, γιατί έτσι του πρέπει. Ποιές λέξεις άραγε μ’ ενα εγώ μπορούν να αποτυπώσουν ιδέες; να αισθανθούν μυρωδιές, και να τις διανθήσουν;
Ιουνίου 21, 2007 at 9:52 μμ
μεσ΄στον υπνοσακκο των ορατων η αιχμαλωσια μου (καπως ετσι δεν το ελεγε ο Καρουζος;)
Ιουνίου 22, 2007 at 5:42 πμ
Μιστ: οι λέξεις διαλέγουν, είναι σαν τις πινελιές.
.
ερμία: ακριβώς έτσι. δεν σκέφτηκα τον Καρούζο, αν και θα έπρεπε. τον αγαπώ τόσο…
Ιουνίου 25, 2007 at 2:24 μμ
Έχουμε τόσο εγκλωβιστεί στην προσπάθεια να σπάσουμε τις φόρμες, ώστε ξεχάσαμε να γράφουμε ενδιαφέρουσες ιστορίες…
Ιουλίου 1, 2007 at 3:03 πμ
Ιουλίου 7, 2007 at 10:36 πμ
…παίρνω τη γλύκα τούτων των λέξεων να ‘χω συντροφιά στην αλμύρα…
κοχύλι θα φέρω….
Ιουλίου 7, 2007 at 10:37 πμ
!
Ιουλίου 7, 2007 at 1:06 μμ
Να καλημερίσω εν αρχή μιας και τωρα ανακάλυψα το blog σου..
θα το διαβασω πιο ήρεμα αργοτερα.
Ιουλίου 10, 2007 at 12:48 μμ
πάντα σκαλώνω στα λόγια σου,
και χαίρομαι τη γοητεία τους…