12η σπίθα

ξεχνώ
ακόμη πότε η μέρα
η αφημένη πέφτει
ξεχνώ ακόμη κι αυτό
ότι ο ουρανός σχίζεται
ότι μάτια χωρίζονται
ότι το αίμα πετιέται
ότι κοιτάζει σαν να’ταν η αγάπη
εγώ, αναμένω τη μεγάλη
ψυχρή ηρεμία, και
ότι ο ορίζοντας
επιτέλους
ανάβει

Δώσε μου τη φωτιά σου
Δώσε μου.

11η σπίθα

(βουητό πόλης, θόρυβοι
δρόμου, μουσική απλή,
ονόματα, φωνές, κλάξον.)

κοιτά σφίγγοντας
τις γροθιές,
τα αντικείμενα στο τραπέζι
χάνονται· τα χέρια του
περιγράφουν τη χειρονομία
της αποφυγής, πέφτουν.
Το κεφάλι του γέρνει αργά,
πέφτει· το μέτωπο
στο τραπέζι· τα χέρια
στο μέτωπο, βρίσκεται
διπλωμένος στο τραπέζι
στη μέση του σιωπηλού
δωματίου.

10η σπίθα

Η Πόρτα ανοίγει,
πίσω της κρεμασμένο
παντελόνι χωρίς πτυχές
τιράντες απροσδιορίστου
χρώματος· φθαρμένες
δύο στριμμένες γραβάτες
καπέλο στο κρεβάτι
πρόσωπο κουρασμένο
μάτια θλιμμένα

«τι περίεργα πράματα»
μου λέτε.

«συμφωνώ μαζί σας».

9η σπίθα

Στο κινητό φόντο διάφορων
της επικαιρότητας εικόνων
με τους συνήθεις τίτλους.
Πλήθη μεγάλων προσωπικοτήτων,
ατυχήματα αθλήματα ιεροτελεστίες,
εργοτάξια πανηγύρια· μάχες.
Ένα χέρι ανδρικό καλά ανοικτό, δυνατό.
Ενώνεται με το της γυναίκας
χέρι αστόλιστο· περιποιημένο.
Τα δύο χέρια σφίγγονται ευγενικά

αφήνονται και πάνε.
(μια μουσική)

.

.

Ασμοδαίος του Ρο